RGHC TEMPO '34 VOOR MEER DAN SUCCESVOL HOCKEY ALLEEN
header-tempo-1.jpg header-tempo-2.jpg header-tempo-3.jpg
Algemeen 22-5

MC4 KAMPIOEN!

Nieuws afbeelding

MC4 KAMPIOEN – van lelijk eendje naar mooie zwaan

De meiden van C4 hebben Zaterdag 18 Mei het kampioenschap binnengehaald na een mooie 1-5 overwinning bij de nummer 2; HC Voorne.  Als je deze uitslag leest zou je kunnen denken; dat ging makkelijk, echter niets was minder waar.

In de aanloop naar deze wedstrijd was duidelijk dat alleen bij winst het kampioenschap gevierd zou kunnen worden, elk ander resultaat zou uitstel of misschien wel afstel van het kampioenschap betekenen.

Het was aardig van de mensen van HC Voorne dat ze deze (top)wedstrijd gepland hadden op veld 1 (een semi-water veld) zelfs voorzien van tribune. Hier konden onze, in groten getale opgekomen (waarvoor dank)  familie en vrienden plaats nemen. Tegelijkertijd werden door deze entourage de spanningen, oftewel zenuwen, verder opgestuwd.

Tijdens de wedstrijd bespreking werden naast de gebruikelijke mededelingen (opstelling, afspraken strafcorner voor/tegen, looplijnen, het weer en de tactiek) nog 2 dingen besproken.

Het 1e was het scenario van een vroege tegengoal door de druk van de tegenstander die ongetwijfeld zou gaan komen vanaf de 1eminuut.

Het 2e was een interview met Robin van Persie dat ik de avond voor onze wedstrijd had gezien waarin hij o.a. vertelde dat hij in een wedstrijd die hij voor Manchester United voetbalde 10 minuten voor tijd niet wilde wisselen ondanks de pijn die hij voelde. Hij wilde zijn nl team niet in de steek laten.

Toen was het tijd om naar buiten te gaan, het was rond 12.45 en het was behoorlijk warm op het veld, iets om rekening mee te houden daar wij normaal gesproken 2 x 35 minuten proberen druk te zetten op onze tegenstander.  Echter dat was met deze weersomstandigheden niet mogelijk.

Na een korte warming–up en nog even wat afkoelen in de dug-out kon de wedstrijd beginnen. Het scenario zoals besproken kwam uit. Door de zenuwen konden we de bal niet vasthouden en binnen enkele minuten stonden we 1-0 achter. Het leek wel of er toen een last van de schouders van de meiden viel, hoe gek dat ook moge klinken. De meiden wisten elkaar beter en beter te vinden in het veld en we wisten ons steeds meer onder de druk van de tegenstander uit te hockeyen. De 1-1 liet dan ook niet lang op zich wachten, sterker nog, we kregen de wedstrijd onder controle en maakten nog voor rust de 1-2.

Net voor rust werd 1 van onze meiden  (niet opzettelijk maar wel lelijk) ten val gebracht . Waarom vertel ik dit? Wel hierom, nadat de tranen gedroogd waren en ik in de rust vroeg of ze de 2e helft zou kunnen spelen was het antwoord;  John, je hebt net het verhaal van Robin van Persie verteld, dan denk je toch niet dat ik opgeef. (Soms gaat het om kleine details)

In de rust hebben we de meiden voorgehouden dat de tegenstander dit tempo in deze temperatuur niet vol zou kunnen houden en dat als wij snel de 1-3 zouden maken dit de tegenstander zou breken. Met heel veel druk gelijk na rust zochten we de voorwaartsen en het duurde niet lang voor de 1-3 viel. HC Voorne was gebroken, die meiden waren gekookt en konden niet meer terug knokken.  Met mooi spel konden we uitlopen naar 1-4 en uiteindelijk 1-5. Een verdiende overwinning en onze meiden uiteindelijk de terechte kampioen!

De door ouders verzorgde (kinder) champagne werd onder luid gejoel in de droge kelen gegoten en de medailles werden dankbaar in ontvangst genomen. Na onze laatste wedstrijd op 1 Juni zullen we onze meiden nog verder in het zonnetje zetten.

Waarom nou die titel " van lelijk eendje naar mooie zwaan” boven dit stukje.

MC4 bestaat uit alleen maar 1e jaars C-meiden, een aantal zelfs letterlijk omdat zij dit seizoen zijn begonnen met hockey.  Deze meiden zijn eerder begonnen met de voorbereiding op het seizoen, doel; veel conditie training en elkaar leren kennen. Vooral de conditie training gaf wel eens gezucht en gesteun maar de meiden waren er altijd. Iets wat het gehele seizoen zo is gebleven, de trainingsopkomst was echt goed!  Vanaf de 1e training zijn we met zijn allen hard gaan werken en nog belangrijker; we hebben plezier gehad in dat wat we deden.. En dan de 1e wedstrijd op 8 September 2018; thuis tegen Berkel; 0-13 verloren gevolgd door een 7-0 nederlaag tegen Rapid.

2 wedstrijden gespeeld; 0 voor en 20 tegen, dan zou je kunnen denken, seizoen voorbij, hommeles in de tent en geen motivatie meer…. Niets was minder waar, de opkomst op de trainingen bleef goed, de meiden zijn nog harder gaan trainen. Na 10 wedstrijden; o punten 10 x verloren. Echter, we maakten, hoe gek dat misschien ook klinkt, stappen voorwaarts. In de zaal kwam de eerste beloning voor de meiden, we begonnen zaal wedstrijden te winnen. Voor de zaal techniek van de meiden kregen we extra hulp in de persoon van Denise (dames 3).

Uiteindelijk wonnen we van onze 12 wedstrijden in de zaal er 6, 1 eindigde gelijk en we verloren er 5. De beloning voor het harde werken van de meiden begon te komen, we wisten nu ook wat winnen was. Om ons goed voor te bereiden op de voorjaars competitie zijn we eerder begonnen met trainen op het veld. Ik herinner me nog een training in de stromende regen, echt takken weer maar heel C4 stond op het veld. En weer was er dat plezier, onmisbaar voor goede resultaten.

Dit harde werken heeft zich uiteindelijk vertaald naar het terecht behaalde KAMPIOENSCHAP!

Op het moment van schrijven van dit stukje hebben de meiden 7 van de 8 wedstrijden gewonnen en 1 x gelijk gespeeld, doelsaldo 24 voor en 4 tegen.

Vanaf deze plaats wil ik bedanken; Tanja en Patrick voor hun rol als coach. (Zal niet altijd makkelijk zijn geweest met een eigengereide trainer/coach erbij) Nikita voor het trainen van deze meiden vooral wat betreft techniek. Denise voor haar steun in de zaal. Barbara als coördinator van de C-lijn voor alle antwoorden op onze vragen. Edwin voor het fluiten van al onze wedstrijden.  Alle ouders, familie en verdere vrienden die dit team hebben gesteund in goede en slechte tijden.

Maar bovenal wil ik bedanken deze fantastische groep meiden, we hebben samen gelachen en gehuild, ze hebben nooit opgegeven en mij zoveel energie gegeven dat het een plezier is om deze meiden te mogen begeleiden. Tempo’34. samen staan we sterk!

John, Trainer/Coach MC4